Oranje-international Gijs Jorna beëindigt glansrijke volleybalcarrière
Gijs Jorna (36) beëindigt bij Orion Stars zijn actieve volleybalcarrière na twintig jaar op het hoogste niveau te hebben gespeeld. Hoe kijkt hij terug? En wat is zijn volgende stap?
Stoppen na een lange reis
Jorna, nu nog aanvoerder van de Stars, stopt op zijn manier na dit seizoen: ‘helemaal’. “Ik heb vijftien jaar in mooie competities in het buitenland gespeeld. Toen Orion Stars op mijn pad kwam voelde dat als het laatste hoofdstuk in mijn carrière. Ik heb het ontzettend naar mijn zin bij Orion, maar ik merk dat ik ook tijd en ruimte zoek voor andere dingen. Niettemin was het een lastige keuze om te stoppen.”
Voor de geboren Enkhuizenaar is het een lange reis geweest, zegt hij. “Met dit jaar meegeteld heb ik twintig jaar op het hoogste niveau gespeeld: drie jaar Eredivisie, vervolgens in Frankrijk, België, Roemenië, Griekenland, Oekraïne, Polen – en daarna weer terug. Da’s lang, als je er echt bij stilstaat.” Er staan aardig wat trofeeën in de kast bij Jorna: “Hoogtepunten waren dat ik in vrijwel elk land een prijs heb gewonnen. Die blijven me bij, maar natuurlijk ook de vriendschappen die ik eraan heb overgehouden. Als topsporter train je en eet je samen, je bouwt snel hechte banden op met mensen bij clubs. Daar kijk ik met veel plezier op terug.” En niet te vergeten: de libero annex passer/loper heeft meer dan 300 interlands met de Lange Mannen op z’n naam geschreven – “daar ben ik ook heel trots op!”
Een leven in het teken van ‘die blauwgele bal‘
Bij het einde van zo’n loopbaan is het passend om te reflecteren op de werkelijkheid van de topsport. “Als topsporter wil je altijd meer, je bent nooit tevreden, je bent altijd op zoek naar perfectie. Heb je een goede wedstrijd gespeeld, dan wil je erna nog beter. Zo kun je nooit echt lang genieten van successen. Dit is voor mij het moment om terug te kijken en te reflecteren. Het voelt alsof ik echt het onderste uit de kan heb gehaald.
Huidig Numidia VC Limax-coach Rob Bontje zei bij het einde van zijn spelersloopbaan: ‘Het is maar een spelletje’, maar daar is Jorna het niet mee eens. “Tuurlijk helpt het om er soms zo op die manier naar te kijken, maar het feit is dat mijn hele leven de afgelopen twintig jaar in het teken van die blauwgele bal heeft gestaan. Ik heb familie en vrienden achtergelaten, alleen maar voor de topsport. Het is weliswaar een spel, maar het is echt de rode dikke draad door mijn leven geweest.”
Omdat Jorna zijn ouders en zus volleybalden, en hijzelf de weekenden ook mee moest naar de zaal, was het haast vanzelfsprekend dat hij er ook zou gaan spelen. “Eerst wilde ik daar nog niet aan toegeven, maar toen ik op twaalfjarige leeftijd toch begon, was mijn eerste training ook meteen een selectietraining voor een volleybalschool; ik had heel snel wel het idee dat ik het hoogst haalbare wilde halen. In die periode was het Nederlands team ook ijzersterk. Ik had een poster van Bas van de Goor in m’n kamer hangen. Vanaf de dag dat ik begon met volleybal werd ik direct in de volleybalschoolethiek meegenomen om profvolleyballer te worden. Ik heb echt geluk gehad dat ik altijd in een motiverende omgeving heb verkeerd.”
De logische volgende stap voor een teamspeler
Jorna is een teamspeler. Dat is hoe hij zijn manier van volleyballen samenvat. “Ik denk dat ik misschien wel heb kunnen laten zien dat je met talent ver komt, maar met een goede kop, een goede houding nóg verder. Ik ben zeker niet het grootste volleybaltalent dat Nederland heeft voortgebracht, ik spring niet hoog, ben geen fysieke speler. Maar ik heb altijd gedacht over hoe ik met mijn kwaliteiten en ondanks mijn beperkingen toch optimaal kan presteren, en hoe ik een team kan helpen met mijn spel en persoonlijkheid. Door het volleybal zo te benaderen, heb ik wel een verschil kunnen maken.”
Wat nu volgt voor de gelauwerde atleet is een mooie nieuwe uitdaging. Over het einde van zijn spelersloopbaan begon hij al rond z’n 32ste na te denken. “Als topsporter leef je dusdanig van dag tot dag, dat je daar helemaal niet zo mee bezig bent. Maar de laatste paar jaren zat het wel in mijn achterhoofd. Hoe dan ook weet ik zeker: Volleybal is zo’n groot deel van mijn leven geweest, ik wil erbij betrokken blijven. Zeg nooit nooit natuurlijk, maar trainerschap spreekt me op dit moment niet direct aan. Spelers helpen en begeleiden lijkt me leuk, jongens op de goede weg helpen. Bijna mijn hele carrière ben ik zelf begeleid geweest door LZ Sport. Daar is mij nu een baan aangeboden als zaakwaarnemer, in dezelfde wereld maar in een andere rol. Het is een logische stap, vanwege mijn kennis en connectie, dus dit maakt de keuze makkelijk.”
Met een gerust hart afsluiten?
Tot slot nog één van Jorna’s favoriete momenten uit zijn loopbaan: “Toen ik in België speelde en de beker won met Antwerpen tegen topfavoriet Roeselare. Dat team had nog geen punt verloren dat seizoen. We wonnen de wedstrijd met 28-26 in de vijfde set. Dat was de eerste prijs in de historie van de club en mijn eerste grote prijs. Die heeft de meeste indruk gemaakt. Iedereen was er bij; mijn familie, vrienden. Je leeft echt een week lang op een roze wolk en je koopt na afloop van de match alle kranten. Dat gevoel, dat is magisch. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik dacht: dit is het mooiste gevoel dat er is, dit wil ik vaker meemaken! Het zou héél mooi zijn om met twee hoofdprijzen af te sluiten in mijn loopbaan: de beker en het kampioenschap in Nederland moeten nog met Orion Stars gewonnen worden voordat ik met een gerust hart kan afsluiten!”, eindigt hij met een knipoog.